ทำไงดี ไม่มีอารมณ์ อ่านหนังสือ
ไม่มีจริงๆ พักนี้ไม่ได้อ่านหนังสือจริงๆจังๆมาหลายวันละ
แย่แน่ๆ สอบคราวนี้ รับรอง ตกอันดับแน่ๆ แง้วๆ

รูปที่ค้างไว้คราวที่แล้ว ที่บอกว่าไปงานวันพ่อ
เอามาลงแล้ว

ขอในหลวงจงทรงพระเจริญ

ในงานคนไทยทั้งนั้น

ได้เจอท่านทูต ด้วย

คุ้นๆว่าท่านทูตไทยประจำกรุงปักกิ่ง

ชื่อ จุลพงศ์ นนท์ศรีชัย

อืม แต่ไม่มีรูป

ที่เท่กว่านั้นคือ เจอ ต่าย

ต่ายไหน งงหละสิ

ต่าย เพื่อนสมัยธรรมศาสตร์ ที่เค้าเอกจีน

พอจบก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

อยู่ดีดีก็มาเจอกันที่นี่

ในงานวันพ่อ

พร้อมกับข่าวว่า

เธอ ได้แต่งงานแล้ว กับคนจีน

ที่ปักกิ่ง เจอกันตอนปีสี่ ที่กทม

โอ้แม่เจ้า

เพื่อนเราแต่งกันแล้ว เรายัง อืม นะ

ไม่อยากจะพูด โอ๊ย

ชีวิตนี้มีปัญหาจริงๆ (แปลจีนมา ปกติ จะบอกว่า

โหย่ว เวิ่น ถี) เอิ๊กๆ

เริ่มเรื่องของเราต่อไป
ฮ็อต ท็อปปิก ในช่วงนี้คือ
อากาศ หนาว และหนาวลงเรื่อยๆ
วันนี้อุณหภูมิ ติดลบตลอดวัน

เราก็ใส่ซะหนาเป็นหมี
เฮ่อ

คิดถึงเธอ ๆๆๆๆๆๆ

วันนี้เขียนไม่เป็นเรื่องเป็นราวเลย
สมองสับสน เอิ๊กๆ

ไปซื้อหนังสือท่องเที่ยวมาแล้ว
ดูไปดูมา เราเที่ยวมาแล้ว น้อยมาก
แป่วๆ ไว้ต้องไปเยอะๆ
วันนี้ไม่มีไรเขียนละ
ไปดีก่า จุ๊บๆ

ก่อนมา เคยมองว่าเมืองจีน อืม

เหมือนในหนัง เลยไม่คิดอะไรมาก

รู้แต่ว่า อยู่ได้แน่นอน

แต่จริงๆแล้ว ไม่เหมือนกับที่เราเห็น

ไม่เห็นกับที่คนมาเที่ยวได้สัมผัส

ที่ๆนักท่องเที่ยวไป คือที่ๆ ทำไว้ สำหรับชาวต่างชาติ

แต่ ไม่ใช่ที่คนจีนจะไป

คนจีนเป็นยังไงหนะหรอ

ไม่รู้สิ รู้แต่ว่า คนจีนตามท้องถนน

ถุยน้ำลายเต็มพื้น

เสื้อผ้าดูสกปรก

ตัวมีกลิ่นประหลาดๆ และส่วนมาก

ไปซื้อของ ขึ้นแท็กซี่ หรือว่าทำอะไรก็แล้วแต่

ที่ต้องสื่อสาร กลับคนจีน อยากบอกว่า แทบเป็นลม

เหอๆ

ไปไหนมาไหน ทำอะไร ไม่ต่อคิว

แซงได้แซงไป เดินชนได้ชนไป

แย่งกันกินแย่งกันใช้

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องไปแย่ง

แม้กระทั่งรถแท็กซี่

เรื่องมีอยู่ว่า ขากลับจาก หวางฝูจิ่ง

หาแท็กซี่ คนก็ยืนรอเยอะมาก

คราวนี้อยากจะบอกว่าเราได้แท๊กซี่เร็วกว่าทุกครั้ง

คงเป็นเพราะ เราทำตัวเหมือนคนจีนเข้าไปทุกที

คือแย่งงงงๆๆๆๆๆ

วิธีการแย่งมีอยู่ว่า

พอรถวิ่งมาจอด คนที่นั่งมาก่อนยังไม่ลง

แต่ เราไม่ต้องรอ เราก็วิ่งไปที่ประตู เปิดเข้าไปนั่งตรงที่ไม่มีคน

เช่น ถ้าเค้านั่งหน้า แล้วหลังว่าง เราก็วิ่งไปนั่ง

ถ้าหลังมีคน หน้าว่าง เราก็ขึ้นไปนั่งเลยด้านหน้า

ถ้าหน้าและหลังมีคน เราก็วิ่งไปขึ้นด้านซ้าย

เพราะเค้าต้องลงด้านขวา

สรุปคือ ทำไงก็ได้ ให้เราได้เอาตัวเข้าไปในรถ

โดยไม่ต้องรอคนที่เค้านั่งมาก่อน ลง

ถ้ามีคนจะมาแย่ง เราต้องไม่หยุดแย่งเค้า

อย่าไปเกรงใจ เราต้องแย่งต่อไป

ไม่งั้นเราจะไม่มีทางได้กลับบ้าน

แรกๆ เราต้องยืนตากลมหนาวประมาณ สี่สิบห้านาที

ทั้งๆที่ทุกๆห้านาที มีแท็กซี่มาไม่ต่ำกว่าสามคัน

แต่เราก็แย่งไม่ได้

ตอนนี้ เราพัฒนา เหลือแค่ สิบห้านาที

อืม

แล้วเราจะพัฒนาต่อไป

เมื่อคืนไปงานวันพ่อ ที่สถานทูตไทย ณ กรุงปักกิ่ง

ในงานไม่มีไรเลย

แค่คนเยอะๆมารวมกัน แล้วก็ร้องเพลงให้ในหลวง

จากนั้นก็กิน กิน กิน เม้า เม้า เม้า

แต่ก็ดีที่ได้ไป

อย่างน้อยก็ได้ ไปลงนามพวายพระพร ในหลวง

รู้สึกดี อืม

รูปจะเอามาลงพรุ่งนี้ เพราะ อยุ่ที่ปอม